economist

ایرانیان را از دیر باز به عنوان مردمی نیکوکار می شناسیم. تجلی این همدلی در ادبیات ایران نیز بسیار است تا جایی که می توان بیت مشهور سعدی را بنیان نظری گروه های نیکوکاری مردمی دانست.

امروز نیز در سراسر جهان سازمان هایی خود جوش از دل مردم می شکفد که اقدام های جدی برای یاری رساندن به همنوعان در دستور کار خود دارند. وظایف این گروه ها به دو دسته تقسیم می شود : 1.زمان بحران ( جنگ ، سیل ، زلزله و... ) 2. زمانی که شرایط عادی است.

در ایران نیز بسیارند گروه های نیکوکاری که به گروه های مختلفی از مددجویان ياري می رسانند و در شرایط بحرانی نیزبه راستی همه همت خویش را به کار می گیرند. درحال حاضر گروه هایی در ایران فعال هستند که در سطوح منطقه ای، استانی کشوری و حتی بین المللی فعال هستند از جمله گروه بانوان نیکوکار که نام و فعالیت آن در سازمان ملل ثبت شد.

اما با نیم نگاهی به آموزش و پرورش ایران می توان دریافت که در نظام آموزشی و پرورشی ما حضور این گروه ها بسیار کم رنگ است و عموماً در حد خیرین مدرسه ساز بروز و ظهور یافته که بیشتر نگاهشان به سازه و عمران است . اگرچه درسال های اخیر نوسازی و بهسازی مدارس را این عزیزان برعهده داشته اند و به خوبی نیز آن را به انجام رسانده اند، اما واقعیت آن است که در خصوص کیفیت بخشی فعالیت های فرهنگی و پرورشی تقریباً فعالیتی صورت نگرفته و تنها در سال های دور در دهه هفتاد شورای کتاب کودک در زمینه تجهیز کتابخانه های کلاسی دوره ابتدایی آن هم با تعیین حدود سختگیرانه مسئولان وقت تنها در بخش نظری ، کارشناسان کتاب حوزه ستادی را یاری رساندند.

این در حالی است که سازمان های مردم نهاد (سمن) می توانند با تشکیل شاخه های نوجوانان زیر نظر اولیا مدرسه فعالیت‌های فرهنگی و هنری را در مدرسه حمایت و پشتیبانی نمایند و در شرایط بحران از شاخه جوانان به عنوان مهم ترین و اثربخش ترین زیرمجموعه ی خود برای یاری رساندن به همنوعان بهره گیرند.

معاونت پرورشی می تواند ضمن به روز رسانی فعالیت تشکل هلال احمر زمینه حضور جوانان را در فعالیت های فرهنگی و هنری خیرخواهانه فراهم نماید ودر مقابل، اعضا این گروه ها که اغلب خیرخواهان جامعه هستند می تواند در توسعه فعالیت‌های فرهنگی از جمله مطالعه و کتابخوانی، پژوهش و تحقیق و دیگر فعالیت های هنری و فرهنگی و نیز تجهیز و راه اندازی فضاهای فرهنگی و هنری در مدارس چون کتابخانه ها ، آزمایشگاه ها و ... به مدارس یاری برسانند.

مطالعه نظام های آموزش و پرورش دنیا نشان می دهد یکی از راهکارهای توسعه و ارتقای نظام آموزشی استفاده ازظرفیت های برون سازمانی به ویژه سازمان هایی است که در میان مردم پایگاه داشته و مردم به آنان اعتماد دارند. شاید یکی از اهداف تأسیس مدارس هیأت امنایی و زمینه سازی برای حضور بزرگان هر محله و منطقه در فعالیت های آموزشی و پرورشی مدرسه جذب همین کمک های فرهنگی و تربیتی بود که متأسفانه مثل بسیاری دیگر از اهداف نظام آموزشی در سایه اقتصاد بیمار آموزش و پرورش ناپدید شد و همدلی و همیاری فرهنگی و تربیتی بیشتر به مشارکت و کمک مالی ختم شد.

به سمت بالا

economist
Template Design:Dima Group
Tool tip